X
تبلیغات
...و خدايي كه در اين نزديكيست

...و خدايي كه در اين نزديكيست

خواب تو را که می بینم

شعر در دهانم مزه می کند

و هیچ انتطاری تلخ نیست

خواب تو را که می بینم

عشق

_بی حرف پیش _

می آید

و دلم با لشکر گیسوانت صلح می کند ...!

(میثم زنگنه)

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1392ساعت 22:11  توسط ميثم زنگنه  | 


                                                                                                                  

 

آمد شهر صيام سنجق سلطان رسيد

دست بدار از طعام مايده جان رسيد

جان ز قطيعت برست دست طبيعت ببست

قلب ضلالت شکست لشکر ايمان رسيد

لشکر والعاديات دست به يغما نهاد

ز آتش والموريات نفس به افغان رسيد

البقره راست بود موسي عمران نمود

مرده از او زنده شد چونک به قربان رسيد

روزه چو قربان ماست زندگي جان ماست

تن همه قربان کنيم جان چو به مهمان رسيد

صبر چو ابريست خوش حکمت بارد از او

زانک چنين ماه صبر بود که قرآن رسيد

نفس چو محتاج شد روح به معراج شد

چون در زندان شکست جان بر جانان رسيد

پرده ظلمت دريد دل به فلک برپريد

چون ز ملک بود دل باز بديشان رسيد

زود از اين چاه تن دست بزن در رسن

بر سر چاه آب گو يوسف کنعان رسيد

عيسي چو از خر برست گشت دعايش قبول

دست بشو کز فلک مايده و خوان رسيد

دست و دهان را بشو نه بخور و نه بگو

آن سخن و لقمه جو کان به خموشان رسيد

(مولانا)

پ ن : آغاز ماه عبادت و بندگی ماه رمضان مبارک باد

 

 
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم تیر 1392ساعت 1:34  توسط ميثم زنگنه  | 

زلزله

چشمهای تو بود

اگر آذربایجان نمی لرزید

پلک نزن زیبا

دیگر طاقت آوار ندارم

زیبایی تو

آذربایجان را از یادم می برد

شاید

رویای تو

ویرانم کرده است

مثل آذربایجان...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام مرداد 1391ساعت 12:24  توسط ميثم زنگنه  | 

 شهری

         یا دلی

چه فرق می کند؟

وقتی نگاه می کنی

                         همه چیز به هم می ریزد...!

                                                                 (میثم زنگنه)

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم تیر 1391ساعت 1:4  توسط ميثم زنگنه  | 

 

می نویسم با خط خون واژه های دفترم را

                                                    می نویسم می نویسم بغض تلخ حنجرم را

در میان تل خاکی گیج و سرگردان بگردم

                                                      تا بجویم در دل شب لاله های پرپرم را

لاله های پرپرم را آری ای ساحل نشینان                                    

                                                 بر کدامین شانه ریزم اشک چشمان ترم را 

زیر نفرین زمین در زیر سنگ وخاک و آهن

                                                  در کجا پیدا نمایم جسم سرد مادرم را

دیدم آن شب گیسوانش را که مادر شانه می زد

                                                 غرق خون می بینم اکنون گیسوان خواهرم را

تکیه بر آوار حسرت......... نعش بابا دفن  می شد

                                                کاش می شد تا ببوسم این امید آخرم را...

 پ ن:۵ دی سالگرد زلزله بم تسلیت باد.  این غزل را همان موقع ساختم.این روز می توانست بسیار شیرین باشد برای من چون روز تولدم است  اما تلخ شد از آن جهت که گفته اند : بنی آدم اعضای یک پیکرند... 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1390ساعت 12:48  توسط ميثم زنگنه  | 

 

غروب قشنگی بود ! نگارخانه میرک توی مشهد شب شعر و نقدی بود .روزنامه دستم بود روزنامه ای که توش نوشته بود :رضا بروسان نفر اول جایزه شعر خبرنگار شد !

روزنامه رو نشونش دادم و تبریک گفتم  با خوشحالی گفت : امیدوارم یه روزی منم یه خبر همینجوری خوشحال کننده بهت بدم

سالها گذشت بروسان عزیز ! خبری نشد از خبر خوبت !

تا اینکه اون روز لعنتی یکی از دوستان خبر داد که تو وهمسرت و دخترت توی حادثه رانندگی...

بغض گلوگیری امانم رابرید

ای دنیا...

ای روزگار....

روحت شاد رضای بروسان !

اما من هنوز منتظر خبرتم...

 

پ ن :زودتر از اینها باید در مورد این حادثه ناگوارمی نوشتم اما به دلایلی نشد عذرخواهم !

درگذشت تاسف بار رضا بروسان شاعرتوانمند کشورمان و همسرش الهام اسلامی ودخترش لیلا را به دوستانش وخانواده بزرگ ادبیات تسلیت می گویم

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1390ساعت 20:1  توسط ميثم زنگنه  | 

 

     مادربزرگ مرد

                  وگلدانی که سالها

             دستانش را سبز می کرد

                                                    ت ر ک برداشت

               آهای مرگ !

                این شعر را به خاطر بسپار

                                 من از تمامی پنجشنبه ها بیزارم !

 

  توضیح : غروب پنجشنبه چهاردهم مهرماه ۱۳۹۰ مادربزرگ عزیزم که بسیار بسیار دوستش می داشتم درگذشت

  آن که نگاه پرمهرش سبزترین لحظات زندگی ما بود

  روحش شاد...

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم مهر 1390ساعت 19:21  توسط ميثم زنگنه  | 

 

درود !

همانطور که میدانید چند سالیست روز تولد شهریار غزلسرای شوریده کشورمان را روز ملی شعر و ادب نامیده اند و علی القاعده ما که خوره شعریم ! باید از خوشحالی بال در بیاوریم که امروز روز ماست ! اما نمیدانم چرا هیچ خوشحالی و انبساطی بر ما حاکم نیست! هر چقدر هم رسانه ملی ! "امشب ای ماه به درد دل من تسکینی" را زیرنویس کند واین روز ملی را به ما مستطابان تبریک بگوید باز هم ککمان نمیگزد چرا؟

در اینکه شهریار شاعر خوبی است ودر حافظه تاریخی ما جا دارد شکی نیست. اصلا کدام یک از ما ایرانیان بیتی از اورا به خاطر ندارد و زمزمه نمیکند؟ "آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا" ضرب المثل شده است. وهمه آن را حفظیم.تضمین دلنشین او از غزل سعدی همتایی ندارد و...

همه اینها درست ! شهریار به دو زبان شعر گفته این هم درست! اما عزیزان شاعر بهتر وتاثیرگذارتر از شهریار به نظر شما نداریم؟بحث من بر سر تاثیر گذاری است.دوستان ! زحماتی که نیمای مردستان برای این ادبیات کشیده  و تاثیری که بر شاعران بعد از خود و مجموعه ادبیات ما گذاشته بیشتر است یا شهریار؟استاد اخوان ثالث شاعرتر است یا شهریار؟شاملوی بزرگ و فروغ فرخزاد وبقیه هم همینطور

اصلا جور دیگری به این بحث می پردازیم.شهریار آغازگر کدام راه در این ادبیات بوده جز این که غزلیاتی بر سبک وسیاق پیشینیان سروده؟هرکدام از بزرگانی که ذکرشان رفت پیشگام و آغازگر بوده اند در زمانه ی خودشان/ ارزشمندتر از کار نیما در آغازگری شعر معاصر و اخوان در احیای روحیه حماسی در شعر معاصر و شاملوی کبیر در شعر منثور و بانو فروغ دربنیانگذاری تجربه های فردی عاشقانه با بیان و زبانی منحصر به فرددر شعر مگر سراغ دارید؟چرا در مورد اشعار شاملو اخوان وفروغ هزاران پایان نامه دکتری وفوق لیسانس نوشته میشود؟چون تاثیرگذارند.

البته به نظر حقیر روز ملی شعر وادب به یاد ونام حسین منزوی  برگزار میشد برازنده او بود چه برسد به ان بزرگان.منزوی ای که او را نیمای غزل می خوانند ومقام شعریش بسی باتلاتر از شهریاراست.

در هر حال روز شعر وادب مبارک آقایان !

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390ساعت 14:6  توسط ميثم زنگنه  | 

 

تضمینی کرده ام از شعر حافظ . خودم هم بعید می دانم این را که گفته ام اصلا شعر باشد !  البته منتظر نقد و نظرات شما هستم با شوق فراوان. در هر حال کار دل است تقدیم به آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست...

باشد که قبول افتد و در نظر آید

 

در دل غم هجران است از هجر دلارایی      آوازه حسن او پیچیده به هر جایی

عشاق سر کویش گویند به شیدایی            ((ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

                                                  دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی))

 

با ماه جمال او مهتاب نمی ماند              این دیده به یاد او در خواب نمی ماند

از گیسوی پرتابش چون تاب نمی ماند     ((دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

                                                 دریاب ضعیفان را در وقت توانایی))

 

از ناوک مژگانش فریاد همی کر دم        ویرانی این دل را آباد همی کردم

بیت الحزنی در دل بنیاد همی کردم       ((دیشب گله زلفش با باد همی کردم

                                                گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی))

 

پابوس نگاه تو رسوای زمانم کرد        بنگر که غم عشقت چون رخنه به جانم کرد

آوازه عشق تو مشهور جهانم کرد       ((مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

                                              کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی))  

                                                              

این دل به فغان آمد زان گیسوی خم در خم     ای نام توام درمان بر زخم دلم مرهم

چون دور شدیم از تو ما را نشدی محرم      ((یارب به که شاید گفت این نکته که در عالم

                                                    رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی))

 

جان بی تو به لب آید چون بگذرد ایامی       نه دل به وصالت خوش نه شاد به پیغامی

آتشکده جان را نه عیشی و نه جامی        ((ای درد توام درمان در بستر ناکامی

                                                 وی یاد توام مونس در گوشه تنهایی))

 

در مکتب عشق تو مشغول به تعلیمیم    اندر حرم وصلت همواره به تعظیمیم

جان را به کف آورده آماده تقدیمیم        ((در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم

                                              حکم آنچه تو فرمایی لطف آنچه تو بنمایی))

 

ای ساقی میخانه بنشین به برم می ده         آوار غم  عشقش آمد به سرم می ده

ای وای اگر بر وی افتد نظرم می ده       ((زین دایره مینا خونین جگرم می ده

                                                تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی))

 

معشوقه به سامان شد بوی خوش وصل آمد    او رهزن ایمان شد بوی خوش وصل آمد

اندر حرم جان شد بوی خوش وصل آمد      ((حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

                                                     شادیت مبارکباد ای عاشق شیدایی))                                               

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390ساعت 0:3  توسط ميثم زنگنه  | 

 

 

بنشین نفسی تا غم دل با تو شمارم

                                                زان پیش که افتد نفس من به شماره...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم تیر 1390ساعت 13:45  توسط ميثم زنگنه  |